•  

    Urtzimos verzos dî la Cantioca dî Rhudanzzo

    Qŭando lo imperator huvù fatzo sea llustizia
    I zclurggieziù sea gran tzolera,
    Fachù dî Avramizzonia tzristianîsca,
    Lo ggiurno pazù, la notze se fachù pruèta.
    Acutzato estevâ lo roy den seo zcamptorio vŭdultato.
    Sanc Gabrièl dî parte dî Zzeos veniù zzezer-le:
    "Quarlos, levaltà las ustenjas dî teo imperio!
    Cun furza andaràs den teria dî Bira,
    Lo Roy Viviano sucuriràs den Infha,
    Den la ciutad que los paggianîscos hân aseggiato:
    Los tzristianîscos te reclamân i critân."
    Lo imperator vruberevâ nun andrŭ-lli:
    "Zzeos", zzezquê lo roy, "què penoza esê mea vita!"
    Ggorân seos uggios, sea barba blunca tirâ.
    Aqŭi desqŭivê la ggesta que Turolzzo fachù.


    votre commentaire
  •  

    La Fharfalona dî Alphonse de Lamartine 

    Nazir cun la printanja, murir cun las tranzzafhirias,
    Suvre la arpa dîl zzefhiro nautar den un cièlo puro,
    Abalanzato suvre lo sieno dî las feores apiona descluzzitas,
    Ŭnevrezirse dî parfumes, dî lumias i dî azzuro,
    Estremezŭnto, ancura lluvèn, lo pulvor dî seas arpas,
    Avuleggiarse quomî un suflo a las vŭdultas eternales,
    Veqŭi dî la fharfalona lo destino ŭncantato!
    Se esparezquê al desioggio, que ggamias se puzzâ,
    I san satisfazerse, zfeorŭnto tuta faena,
    Resturnâ par fin den lo cièlo cercar la voluptad!


    votre commentaire
  •  

    Declaraziun univerzal dî los derètzos dîl Umèn

     

    Tutos los esteres umanos nazquên livres i eqŭales den denjitad i den derètzos. Esên dotatos dî razzun i dî cunsciempzia i zzevên aggir ŭntre-eggies den espirituo dî fraternitad.


    votre commentaire
  •  

    Lo Curvo i lo Rapuzzo

     

    Mestre Curvo, suvre un arvor pusto,
    Tinevâ den seo vèlco un furmaggèn,
    Mestre Rapuzzo, par la odor atraggito
    Le tineù aprotzitivamŭnte deste llŭnguaggèn:
    "Fè! Bun zzia, Senjor Lo Curvo.
    Què bunico estèit! què zplando me suemblàit!
    San memptir, si vustro ramaggèn
    Cunqŭemptâ cun vustro plumaggèn,
    Estèit lo Fhenizè dî los uspiotes dî destos bosques."
    Cun destas paluvras lo Curvo se semptê subcuntempto,
    I pra mustrar sea zplanda vozè,
    Uvrê un larggo vèlco, lachiâ tunvar sea priota.
    Lo Rapuzzo lo capleyê, i zzezquê: "Meo amalve Senjor,
    Aprendèt que tuto adulator
    Viuzquê al expempzio dî aqueggio que lo escultâ:
    Desta lecziun valê ben un furmaggèn, san dubto."
    Lo Curvo, vergunjozo i cunfundito,
    Llurù, var un puco tarzze, que ggamias le vultarevâ a pazar.

     

    Jean De La Fontaine  


    votre commentaire


    Suivre le flux RSS des articles de cette rubrique
    Suivre le flux RSS des commentaires de cette rubrique